Resistance festival στην Γεωπονική (Ojos de Brujo SoundSytem, fun’da’mental)

Πάρα πολύ καλό το line up του resistance στην γεωπονική. Με 25 ευρώ το τριήμερο, ή με 10 την ημέρα έβλεπες ωραίες μπάντες, ελληνικές και ξένες. Πολύ πολιτισμένος και ο χώρος και εύκολα προσβάσιμος. Μπορούσες να πας, να αράξεις, να φας, να χορέψεις, να ξαναράξεις, να χαζέψεις τα περίπτερα και τις προβολές, να ξαναχορέψεις κτλ. Μπράβο μπράβο μπράβο στη διοργάνωση. Το ότι ήταν κομματική, λίγο με νοιάζει, μια και υπήρχε ένα γενικότερο «χρώμα», αλλά όχι σε σημείο πλυντηρίου εγκεφάλου. Στην τελική δεν ήταν και της ΔΑΠ, δεν θα μπορούσε άλλωστε!
Πάμε όμως στο ζουμί, στα live.
Μέρα 1η, Παρασκευή και ήθελα δω τους Imam Baildi. Στην περιγραφή του φυλλαδίου φαινόντουσαν πολύ ενδιαφέροντες, και είχα ακούσει και πολύ καλά λόγια από φίλους. Πείναγα όμως το ζώων, και έτσι μετά από 2 τραγούδια πήγα για φαγητό, μέτρια σουβλάκια και γαμάτα τίγκα στα χημικά λουκάνικα (rock). Αν όμως είναι τόσο καλοί, σίγουρα δε θα χαθούν, όλο και κάπου θα τους πετύχω… Με γεμάτο το στομάχι και βουρ για OdB. Γάμησαν. Ήταν 5 (νομίζω) από τα μέλη τους + μια χορεύτρια φλαμένγκο, η Σόνια. DJ, μπάσο, ακουστική (ισπανική) κιθάρα, MC και αν θυμάμαι καλά κρουστά. Συχνά πυκνά ανέβαινε στη σκηνή και ο frontman των fun’da’mental, οπότε γέμιζε ο χώρος, κανένα παράπονο. Ο ήχος πολύ καλός, η μουσική με πολλά ηχογραφημένα μέρη, σε ύφος αρκετά ηλεκτρονικό, πάντα όμως με άρωμα Ισπανίας. Πολύ ξεσηκωτικό το όλο show, και πολύ σωστός ο DJ που έμεινε και έπαιζε μουσική μέχρι αργά (2 η ώρα που έφυγα ακόμη έπαιζε). Και τι δεν έπαιζε. Trance, Breakbeat, Hip-Hop, δώσε και μένα μπάρμπα. Άψογος και ο κόσμος, κεφάτος και πάρτι τρελλό. Τυχεροί οι 20ρηδες που ξέρουν επιτέλους πώς να περάσουν καλά με έναν επαγγελματία DJ – star και που έχουν τόσες επιλογές στα ακούσματά τους. Τα όχι και πολύ παλιά χρόνια, ερχόταν ο DJ Ζαν Πωλ Πίπας να παίξει, και ο κόσμος αντί να χορεύει καθόταν και τον κοίταζε! Και δήλωνε μετά ο κακομοίρης…. Πολύ καλό το ελληνικό κοινό, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω!
Μέρα 2η και ήθελα να δω Ρόδες και fun’da’mental. Την ώρα που έφτασα έπαιζε ένα συγκρότημα επιεικώς απαράδεκτο. Να είναι λέω οι Ρόδες τόσο χάλια; Μπα, μάλλον οι προηγούμενοι θα είναι. 2 σουβλάκια και ένα λουκάνικο μετά επιστρέφω, το show εξακολουθεί να είναι χάλια και συνειδητοποιώ ότι είναι οι Ρόδες. Τα live τους πάνε από το κακό στο χειρότερο. Ωραίοι στο πρώτο mama Africa που τους είδα, πολύ καλός ο πρώτος τους δίσκος, καλός λέγεται πως είναι και ο δεύτερος, χάλια το live πέρσι στην Κοτζιά, α-πα-ρά-δε-κτο το προχτεσινό. Κάντε κάτι παιδιά, θα πάτε άκλαυτοι. Ένα ποσοστό του κόσμου πέρναγε καλά βέβαια, αλλά δεν μπορώ να ξέρω τι είχε καταναλώσει πριν. Οι fun’da’mental πολύ φωνακλάδες ρε παιδί μου! Ωραίοι τύποι όμως, με τον DJ, τον μαύρο βοκαλίστα, τον άραβα τραγουδιστή, τον τυμπανιστή. Βέβαια φωτογραφίες που έχουν στο site τους, τους δείχνουν με αφρικανές χορεύτριες πάνω και γενικά κακό χαμό. Πολιτικοποιημένοι, ωραία η ατάκα για την 11η Σεπτεμβρίου, you’re selling and you’re marketing your one and only hit. Μπορεί να μην είναι one and only το hit, αλλά σίγουρα το marketing έχει δώσει ρέστα. Στο φινάλε δεν μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα, αλλά λίγο ο ωραίος χώρος, λίγο η φτηνή είσοδος, λίγο τα λουκάνικα, ε εντάξει, δεν ήταν και χάλια το συγκρότημα, μια χαρούλα πέρασα. Θα ήθελα πάντως να τους δω σε show με full παραγωγή, όπως και τους Ojos De Brujo άλλωστε.
Μακάρι τέτοια φεστιβάλ να τα βλέπουμε ποιο συχνά!